الهی...

ظلم اگر چه بسیار شود به سر آید ،ظالم اگر چه بسیاربه سر در آید.جوانمرد چون

دریاست وبخیل چون جوی.دُر از دریا جوی نه از جوی.

جوینده یابنده است ویابنده خاموش .

دوست را اگر از در بدر کنند از دل بدر نکنند.

اگر بر هوا پری مگسی باشی واگر بر روی آب روی خسی باشی ، دلی به دست آر تا کسی باشی.

نیکا آن معصیت که ترا به عذر آرد ، شوما آن طاعت که ترا به عجب آرد.

«خواجه عبدالله انصاری»

گاهی نگاهی

گلی از شاخه اگر می چینیم

برگ برگش نکنیم

وبه بادش ندهیم

لااقل لای کتاب دلمان بگذاریم

وشبی چند از آن را

هی بخوانیم وببویم ومعطر بشویم

شاید از باغچه کوچک اندیشه مان گل روید.

سنگ صبور من!

آه ای سنگ صبور

کاشکی صبر تو بود در دل من ....!!

کاشکی مهر تو بود در دل او....!!!!!

تا که این غم نشود حاصل من..........

(عزیزم این مال خود خودت بود مخصوص ...مخصوص ....امیدوارم متوجه شده باشی.....؟؟!؟؟)

ببینم نظرت چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟ موافقی؟؟؟

سلامم را تو پاسخ گوی ،در بگشای!

منم من ،میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم.

منم من ، سنگ تیپا خورده رنجور.

منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور.

نه از رومم ، نه از زنگم ،همان بیرنگ بیرنگم.

بیا بگشای در ، بگشای....! ، دلتنگم....

حریفا ! میزبانا ! میهمان سال وماهت پشت در چون موج می لرزد.

تگرگی نیست ، مرگی نیست.

صدائی گر شنیدی ، صحبت سرما ودندان است.

من امشب آمدستم وام بگزارم.

حسابت را کنار جام بگذارم.

چه می گوئی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.

حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است.

وقندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده ،

به تابوت ستبر  ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است.

حریفا ! رو چراغ باده را بفروز شب با روز یکسان است.

سلامت را نمی خواهند  پاسخ گفت.

هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان ،

نفسها ابر ، دلها خسته وغمگین ،

درختان اسکلت های بلور آجین ،

زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه ،

غبار آلود مهر وماه ،

زمستان است...................

                « مهدی اخوان ثالث»

من ندانستم از اول که تو بی مهر ووفایی ......  عهد نابستن از آن به که ببندی ونپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم....... باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان .....  این توانم که بیایم به محلّت به گدایی

شمع را باید از این خانه به در بردن وکشتن.....تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند .......  تو بزرگی ودر آیینه کوچک ننمایی

عشق ودرویشی وانگشت نمایی وملامت....... همه سهل است تحمّل نکنم بارِ جدایی

روز صحرا وسماع است ولب جوی وتماشا........ درهمه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم....... چه بگویم ؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

آن نه خال است وزنخدان وسر زلف پریشان ...... که دل اهل نظر برد ،که سرّی است خدایی

باییز که میرسد شوق دیدارت در من بزرگ میشود

هنوز چشم به راهی دارم که تو از آن گذشته ای..........!

زندگی فاصله آمدن ورفتن هاست

رود دنیا جاریست

زندگی آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم

زندگی یاد غریبی است که در حافظه خاک به جامی ماند

زندگی سبز ترین آیه در اندیشه برگ

زندگی باور دریاست در اندیشه ماهی در خاک

زندگی فهم نفهمیدن هاست...........

نمیدونم این چه رسم ای که کسی را که خیلی دوستش داری زودتر از دست میدهی.قبل از اینکه خوب نگاهش کنی.....مثل برنده ای زیبا بال می گیره وازت دور میشه......من که فکر میکردم می توانم تا آخرین روزی که زمین به دور خورشید میچرخد وخورشید با درخششی زیبا ازبشت کوهها سرک میکشد

در کنارش باشم......!!اما وقتی برگشتم تا دوباره تو چشاش نگاه کنم.......بهش بگم که خیلی دوستش دارم............دیدم اون خیلی وقته که رفته.......بی هیچ حرفی........مثل همیشه با یک سکوت.....!!

هنوز خیلی از حرفهام رو بهش  نزده بودم........هنوز همه ی لبخند هایم رو به او نزده بودم.......همیشه اینگونه بوده وهست ....

اون کسی که هیچگاه از وجودش سیر نمی شدی زودتر از دنیای تو بیرون می رود.......خیلی زودتر.......میفهمی خیلی زودتر......؟؟؟؟

وقتی به خودت می آیی تازه متوجه می شوی چقدر بهش نیاز داری.......

لحظه هایی برایت بوجود میاید که احساس می کنی بیش از هر وقتی  بهش نیاز داری ولی ناباورانه او را در کنارت نمیبیینی............

وقتی تازه بس از مدتها به زور قبول می کنی که اون رفته.....برای همیشه رفته.......آنقدر تنها  میشوی واحساس تنهایی می کنی که حتی نام روز هارا هم فراموش میکنی.........تازه این اولش.....

روزهایی می رسه که:

از عقربه های ساعت فرار میکنی.......احساس میکنی بر دره ای بر از درخت ومملو از آب سقوط کرده ای..احساس میکنی کلمات لال شده اند......بل ها فرو ریخته اند.........کفش ها باره شده اند........وبروانه ها سوخته اند!!!!!!................