![]() |
![]() |
|
|
چقدر دردناکه که دوروبرت پراز آدم باشه ومیون این همه آدم ا حساس تنهایی و همیشه تظاهر به شاد بودن کنی ولی یه بغض تو گلوت باشه که نخوای کسی صدای ترکیدنش رو بشنوه
وچقدر تلخه که هر چی تلاش کنی که هرروزت متنوع تر از دیروزت باشه ُ بازم خسته بشی از تکرار زندگی آخرش هم بفهمی که زندگی چیزی جز تکرار زندگی.......آخرش هم می فهمی که زندگی چیزی جز تکرار شادی وغم نیست وسخت تر ودردناکتر وتلخ تر از همه اینه که بفهمی تو این دنیا واژه بی اعتمادی موج می زنه .........همش تزویر ودورویی ُ همه نامهربونن ُ وتو اعتراف می کنی که دیگه مرهم نمی خوای دلت پرحرف.......ولی از ترس دیگران یا حتی قلمت ُ کاغذت و ازهمه بدتر دلت ُ ........روی کاغذ...... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 17:45 توسط عارفه |
|
|
کوچیک بودم قلبم خالی از هرچه دورویی
احساسم ساده وپاک روشنایی را پشت سرمی گذاشتم وتنها سیاهی را در فردا می دیدم دستانم سخاوتمندی را به ارث برده بودو نگاهم صداقت رافرا گرفته بود واما اکنون ویرانه ای بیش نیستم کلاغ هایی که هر روز سرنوشت مرا غارغار می کننُ وبه سادگی دختر بچه ای افسوس می خورند که روزی مهربانی را تقدیم باد کرد....... او رفت وتنها نسیم خاطره است که می وزد.
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 17:35 توسط عارفه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
گاهی باید قاصدک بود
غرق سکوت... محو تماشا..... |
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1388 اردیبهشت 1388 بهمن 1387 آذر 1387 آبان 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اسفند 1386 آذر 1386 شهریور 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 |
|
RSS
|